وضعیت زنان، وضعیتی است تنافض آمیز. بنیان چنین تناقضی را باید درساختارهای حاکم بر جامعه، ریشههای اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی باز جست.
اما پیش ازپرداختن به چنین امر مهمی می توان این پرسش را پیش کشید. که آیا منزلت زنان همواره و در طول تاریخ و در بین جامعههای گوناگون منزلتی ((درجه 2بوده))و از پس چنین پرسش جهان شمولی، ارزش ها، در فرهنگ های مختلف سر بر می آورد. این ارزش ها تا چه پایه (نسبی) می باشند؟ در چنین نسبتی کدام یک از این فرهنگ ها را می توان برتر دانست؟
و آیا موقعیت زنان در کشور های غربی و ارزش های حاکم بر آن با ارزش های سایر فرهنگ ها هم خوانی دارد ؟
گستره و عمق چنین تفاوت هایی تا کجا امتداد می یابد؟
من فکر می کنم در حال حاضر مسأله زنان به یکی از مهم ترین وبنیادی ترین درگیری های بین سنت و مدرنیته بدل شده است .
و دوست دارم این سوالات را زنان با توجه به موقعیت جهانی و همچنین کشور ایران با اعمال و فعالیت های خود جواب بدهند .
در کل خانواده بدون زن امری محال است و به این ترتیب نیمی از فعالیت های اجتماعی سهم زنان است .
منتهی جامعه برحسب نوسانات فکری ناشی از تحولات اجتماعی مختلف گاهی ارزش خدمات زنان را کم و زمانی بیشتر نشان داده است. ولی اندازهگیری هرگز بر مبنا و معیار صحیح وعادلانه نبوده است .
با محدود کردن زنان در چهار دیواری خانه و تحقیر افکار و عقاید و کارهای زنان نبوغ و نیروهای شگرف باطنی او را سرکوب کرده به طوری که او را از خود هم ناامید کرده و این مطلب به نحو بسیار بارزی درجه کار آمدی او را پایین آورده است.
زنان ایران از حقوق برابر برخوردار نیستند. حق تحصیل و رشته تحصیلی، حق سفر به خارج از کشور، حق انتخاب نوع لباس، حق مشارکت در تصمیم گیری های خانواده و جامعه همه مشروط به نظرات دیگران است. زنان ازنظر فیزیکی مثل مردان نیستند. ولی چرا باید در حقوق انسانی و اجتماعی هم برابر نباشند ؟؟؟
پیشرفت زنان در ایران با موانع های روبرو می شود..
مثل دیدگاههای عقب افتاده فرهنگی، گرایش غیر فعال در برنامه ریزی توسعه کشور، عدم اعتماد اجتماعی، قوم و قبیلهگرایی، فاصلههای فرهنگی و اجتماعی..
ما زنان هنوز راههای طولانی در پیش داریم که باید طی کنیم...
در جامعهای که می خواهد به سوی توسعه حرکت کند، به جای این که صرفا عوامل مادی تغیر کند، باید جامعه در جهت تعالی انسان ها و به سوی کاهش نابرابری ها حرکت کند. نابرابری ها در همهی ابعاد سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، و نابرابری های که معیار آن جنسیت انسان هاست.
مثلا در توسعهی اقتصادی گر چه در کشور های صنعتی فاصله جنس ها در زمینههای آموزشی و بهداشتی کاهش یافته، آمار اشتغال و دستمزد اندک همچنان باقی است. زن سهم کمتری از درآمد ملی را بدست می آورد. مثلاسه دهه پیش در امریکا، انگلیس و کانادا زنان یک دوم مزد مردها را دریافت می کردند. در ژاپن زنان یک سوم متوسط درآمد سرانه مردها را دریافت می کردند ودر دانمارک و فنلاند دو سوم درآمد مردها را، به زنان می پرداختند. در کشورهای در حال توسعه، اکنون هم زنان در حاشیه مدیریت به سر می برند.و حقوقشان همسان مردان نیست.دختر بچهها در مقایسه با پسران خردسال از خوراک و مراقبت های بهداشتی و امکانات آموزشی کمتری برخوردارند.
میزان باسوادی زنان دو سوم مردان است . ساعت کاری زنان در مقایسه با مردان 25درصد طولانی تر است .
زنان در مقایسه با مردان از تحصیلات و آموزش حرفهای و دستمزد کمتری بهره مند می شوند.
موانع فرهنگی، اجتماعی،حقوقی موجود در برابر روند تکامل دختر بچهها و زنان بیش از موانعی است کهاحتمالا مردان با آن مواجه شوند.
بنابراین با همه پیشرفت ها هنوز فاصله دختران و پسران زیاد است !!!!!
مثلا زنان روستایی سهم بسیار ویژهای در فعالیت اقتصادی خانواده و در افزودهی بخش کشاورزی دارند.
تحقیقات نشان می دهد که زن های روستایی تقریبا 50 درصد کاشت؛ 60درصد داشت و 65 درصد نیروی برداشت را تامین می کنند. زنان در دامداری نیز نقش اصلی را ایفا می کنند. ولی طبق تعریف ارائه شده از کار، زنان روستایی و اثر کار آنان در محاسبات ملی، و در آمار شاغلان حذف شده است. در برابر این همه کار، دستمزد زنان کمتر از دستمزد مردان است. به عنوان مثال در کارگران میوه چین، دستمزد زن ها بجز در فصل بهار در فصل های دیگر نصف دستمزد مردان است . تفاوت های دستمزدها تنها در سطوح کارگری و بخش کشاورزی نیست، در سازمان های دولتی گرچه قانون تمایزی بین دستمزد زنان و مردان قایل نشده ولی در عمل چنین نیست.
به هر حال در جمع بندی این مطلب در دنیایی که ادعا می شود بازارهای ملی از کنترل ها آزاد می شوند ولی هنوز کنترل هایی با تفکیک جنسیت وجود دارند.
پیام من به زنان به عنوان یک زن این است! سعی کنند به درستی آموزش ببینند و مهارت های لازم را کسب کنند، بنابراین ارتقاء سطح آموزش زنان نه تنها سواد خواندن و نوشتن بلکه میزان مشارکت زنان در جامعه یک ضرورت توسعهی انسانی است و نه یک ابزار اقتصادی.
و زنان نباید قبول کنند کسی بهآنان ترحم کند. نباید به خاطر زن بودن امتیازی از دست بدهند. و نه به خاطر زن بودن امتیازی بهآن ها داده شود .
تن زن لایق زندگی کردن است نه لایق برده بودن..............
